Forum dyskusyjne prokuratorów RP

Prawo w Polsce

Polska to kraj pełen kontrowersji, gdzie z roku na rok rządzący zaskakują swoich wyborców nowymi prawami.

W głównej mierze są to coraz wyższe podatki, nanoszone na praktycznie każdy obszar życia. Zdarza się także, że wchodzi nowa ustawa lub prawo, przeciw któremu Polacy szczególnie się buntują.

Przykładem takiej sytuacji było zaostrzenie Ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży z 1993r., które miało miejsce w roku ubiegłym (2020r.). Trybunał Konstytucyjny w Polsce orzekł, że funkcjonująca od 7 lat ustawa jest niezgodna z konstytucją, co wywołało oburzenie nie tylko wśród Polek, ale także wśród Polaków.

Więcej o polskim prawie, polityce i sporach przeczytać można na naszej stronie.

Pięciu słynnych prawników z kart historii

19 Jun 2021

Krótko o historii

Prawo było jednym z pierwszych kierunków na Uniwersytecie Jagiellońskim (pierwszym polskim uniwersytecie), dlatego prawo w Polsce ma długą i bogatą historię

Dla wielu prawo jest nie tylko zawodem, ale też powołaniem. Jako nauka ma ono również wiele praktycznych zastosowań. Niemal każda dziedzina życia w dzisiejszych czasach jest skodyfikowana prawnie, zatem znajomość prawa jest wartościowym atutem w codziennym życiu, również w handlu online.

Wybitni prawnicy z kart polskiej historii:

Jan Kochanowski (1530-1584)

Choć trudno w to uwierzyć jeden z najsłynniejszych pisarzy polskich był również prawnikiem, jego ojciec i dziadek także byli sędziami.

Swoje studia prawa Kochanowski rozpoczął w Padwie, a następnie kontynuował ją na dworze w Królewcu. Niebawem rozpoczął pracę w kancelarii królewskiej i dzięki swojej wiedzy bardzo szybko został jednym z tamtejszych sekretarzy.

W roku 1579 objął urząd wojskiego w województwie sandomierskim i sprawował sądy z ramienia tamtejszego wojewody.

Kochanowski był również jednym z pionierów pojawienia się w sądzie adwokatów, w czasach, gdy nie istnieli oni jeszcze formalnie.

Adolf Suligowski (1849-1932)

Suligowski najlepiej znany jest jako autor "Bibliografii Prawniczej Polskiej XIX i XX wieku" - rejestru prac w języku polskim do 1910 roku, który miał pomóc ocenić stan polskiego prawa.

Oprócz prac naukowych Adolf Suligowski zajmował się również życiem publicznym i towarzyskim środowiska prawników, zwłaszcza w Warszawie, gdzie studiował prawo w Szkole głównej Warszawskiej. Angażował się w życie tamtejszej palestry, a także kierował Warszawskim Towarzystwem Dobroczynnym. W późniejszym czasie był również jednym z wydawców Biblioteki Umiejętności Prawnych

W roku 1872 podjął aplikację sądową i niebawem rozpoczął pracę przy Trybunale Cywilnym w Warszawie i do końca życia pracował w Izbie Sądowej Warszawskiej jako adwokat przysięgły.

Swoje stanowisko wykorzystywał również w celach patriotycznych, ponieważ uważał, że prawo może być narzędziem służącym odrębności narodowej Polski.

Stanisław Starzyński (1853-1935)

Aktywny zarówno jako prawnik i polityk, Starzyński był również profesorem, dziekanem Wydziału Prawa oraz rektorem Uniwersytetu Lwowskiego. Właśnie tam studiował i ukończył Wydział Prawa, uzyskując w 1876 roku tytuł doktorski.

Jest on autorem licznych pionierskich prac z zakresu prawa politycznego. Jego badania dotyczyły m.in. zagadnień podziału władzy, stosunku ustaw zasadniczych do zwyczajnych, problemów prawnych samorządu i źródłami prawa konstytucyjnego.

Od 1920 r. był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, a od 1928 r. członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.

Helena Wiewiórska (1888-1967)

Pierwsza kobieta-adwokat w Polsce. Ukończyła z wyróżnieniem Wydział Prawny szkoły żeńskiej w Petersburgu, gdzie studiowała również muzykę i historię. Oprócz tego wykształcenia znała ona również wiele języków obcych (m.in. rosyjski, francuski, niemiecki i włoski).

Jej pionierskie działania w sferze prawa w Polsce oraz aktywna działalność społeczna umożliwiła wielu innym kobietom praktykowanie prawa.

Rafał Lemkin (1900-1959)

Urodzony w rodzinie żydowskiej Lemkin ukończył prawo na Uniwersytecie Lwowskim i współpracował w tworzeniu kodeksu karnego z Makarewiczem. Już w latach 30 zwracał uwagę na problem masowych mordów dokonywanych w imię ideologii. W roku 1933 opublikował esej zatytułowany “Crime of Barbarity”, który stał się podstawą jego późniejszych dążeń.

Podczas wojny brał udział w obronie Warszawy. Mimo ran udało mu się uciec przez Szwecję do Stanów Zjednoczonych, gdzie na Duke University rozpoczął badania na temat zbrodni nazistowskich w Europie.

Jego celem było ostateczne wprowadzenie terminu ludobójstwa do prawa międzynarodowego i legalne zabezpieczenie przed powtórzeniem tych strasznych wydarzeń, których sam doświadczył.

Jego wysiłki zaowocowały w 1948 roku przyjęciem przez ONZ Konwencji w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa. Dzięki swym działaniom Lemkin był kilkakrotnie nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla.